تبلیغات

مناجات التائبین

مناجات و راز و نیاز بنده اى است كه

قصد توبه و بازگشت به خداوند را دارد.

 

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ

به نام خداوند بخشنده مهربان

 

اِلهى اَلْبَسَتْنِى الْخَطایا ثَوْبَ مَذَلَّتى،

خدایا خطاها و گناهان لباس خوارى بر تنم كرده

 

وَ جَلَّلَنِى التَّباعُدُ مِنْكَ لِباسَ مَسْكَنَتى،

و دورى از تو جامه بیچارگى بر تنم افكنده

 

وَ اَماتَ قَلْبى عَظِیمُ جِنایَتى،

و بزرگ جنایتم دلم را میرانده

 

فَاَحْیِهِ بِتَوْبَة مِنْكَ یا اَمَلى وَبُغْیَتى،

پس تو زنده اش كن به بازگشت خودت (بسوى من) اى آرزو و مقصودم

 

وَ یا سُؤْلى وَ مُنْیَتى،

و اى خواسته و آرمانم

 

فَوَعِزَّتِكَ ما اَجِدُ لِذُنوُبى سِواكَ غافِراً،

به عزتت سوگند براى گناهانم جز تو آمرزنده اى نیابم

 

وَ لا اَرى لِكَسْرى غَیْرَكَ جابِراً،

و براى شكستگیم جز تو شكسته بندى نبینم

 

وَقَدْ خَضَعْتُ بِالاِْنابَةِ اِلَیْكَ،

و من بوسیله   آه و ناله بسویت،  بدرگاهت خاضع گشته ام

 

وَعَنَوْتُ بِالاِْسْتِكانَةِ لَدَیْكَ،

و با زارى در برابرت خود را به خوارى كشاندم

 

فَاِنْ طَرَدْتَنى مِنْ بابِكَ فَبِمَنْ اَلُوذُ،

پس اگر تو هم از درگاه خویش برانى به كه روآورم؟!

 

وَ اِنْ رَدَدْتَنى عَنْ جَنابِكَ فَبِمَنْ اَعُوذُ،

و اگر تو هم از نزد خویش بازگردانى به كه پناه برم؟!

 

فَوا اَسَفاهُ مِنْ خَجْلَتى وَافْتِضاحى،

و بس افسوس از شرمندگى و رسواییم

 

وَ والَهْفاهُ مِنْ سُوءِ عَمَلى وَاجْتِراحى،

و اى دریغ از كار بد و گناهانىكه بدست آورده ام

 

اَسْئَلُكَ یا غافِرَ الذَّنْبِ الْكَبیرِ،

از تو خواهم اى آمرزنده گناه بزرگ

 

وَ یا جابِرَ الْعَظْمِ الْكَسیرِ،

و اى شكسته بند استخوان شكسته كه

 

اَنْ تَهَبَ لى مُوبِقاتِ الْجَرآئِرِ،

ببخشى بر من گناهان نابود كننده ام را

 

وَ تَسْتُرَ عَلَىَّ فاضِحاتِ السَّرآئِرِ،

و بپوشى بر من كارهاى پنهانى رسوا كننده را

 

وَ لا تُخْلِنى فى مَشْهَدِ الْقِیامَةِ مِنْ بَرْدِ عَفْوِكَ وَ غَفْرِكَ،

و مرا در بازار قیامت از نسیم جان بخش عفو و آمرزشت محروم نفرمایى

 

وَ لاتُعْرِنى مِنْ جَمیلِ صَفْحِكَ وَسَتْرِكَ،

و از لباس زیباى گذشت و چشم پوشى خود برهنه ام نكنى

 

اِلـهى ظَلِّلْ عَلى ذُنُوبى غَمامَ رَحْمَتِكَ،

خدایا سایه ابر رحمتت را بر گناهانم بینداز

 

 

وَ اَرْسِلْ عَلى عُیُوبى سَحابَ رَاْفَتِكَ،

و ابرریزان مهربانى و رأفتت را براى شستشوى عیبهایم بفرست

 

اِلـهى هَلْ یَرْجِعُ الْعَبْدُ الاْبِقُ اِلاَّ اِلى مَوْلاهُ،

خدایا بنده فرارى جز به درگاه مولایش به كجا بازگردد؟!

 

اَمْ هَلْ یُجیرُهُ مِنْ سَخَطِهِ اَحَدٌ سِواهُ،

یا آیا كسى جز او هست كه وى را از خشم او پناه دهد

 

اِلهى اِنْ كانَ النَّدَمُ عَلَى الذَّنْبِ تَوْبَةً

معبودا اگر پشیمانى بر گناه توبه محسوب شود

 

فَاِنّى وَعِزَّتِكَ مِنَ النّادِمینَ،

پس به عزتت سوگند كه براستى من از پشیمانانم

 

وَ اِنْ كانَ الاِْسْتِغْفارُ مِنَ الْخَطیـئَةِ حِطَّةً

و اگر آمرزش خواهى از خطا آن را پاك كند

 

فَاِنّى لَكَ مِنَ الْمُسْتَغْفِرینَ،

پس براستى من از آمرزش خواهانم

 

 

لَكَ الْعُتْبى حَتّى تَرْضى،

خدایا تو را سزد كه مرا مؤاخذه كنى تا گاهى كه خشنود شوى

 

 اِلـهى بِقُدْرَتِكَ عَلَىَّ تُبْ عَلَىَّ،

خدایا به همان قدرتى كه بر من دارى توبه ام بپذیر

 

وَ بِحِلْمِكَ عَنّىِ اعْفُ عَنّى،

و به بردباریت از من بگذر

 

وَ بِعِلْمِكَ بى اِرْفَقْ بى،

و به همان علمت كه به احوالم دارى با من مدارا كن

 

اِلهى اَنْتَ الَّذى فَتَحْتَ لِعِبادِكَ باباً اِلى عَفْوِكَ،

خدایا تویى كه درى از عفو خود بسوى بندگانت باز كردى

 

سَمَّیْتَهُ التَّوْبَةَ،

و نامش را توبه گذاردى

 

وَ قُلْتَ: تُوبُوا اِلَى اللهِ تَوْبَةً نَصُوحاً.

و فرمودى «بسوى خدا بازگردید با توبه صادقانه»

 

فَما عُذْرُ مَنْ اَغْفَلَ دُخُولَ الْبابِ بَعْدَ فَتْحِهِ،

پس دیگر چه عذرى دارد آنكه از وارد شدن در این درِ باز شده

 غفلت ورزد

 

اِلـهى اِنْ كانَ قَبُحَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ

خدایا اگر براستى سر زدن گناه از بنده ات زشت است

 

فَلْیَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ،

ولى گذشت نیز از نزد تو نیكوست

 

اِلهى ما اَنَا بِاَوَّلِ مَنْ عَصاكَ فَتُبْتَ عَلَیْهِ،

معبودا من نخستین كسى نیستم كه نافرمانیت كرده

و توبه پذیرش گشته اى

 

وَ تَعَرَّضَ لِمَعْرُوفِكَ فَجُدْتَ عَلَیْهِ،

و خواستار گشته و تو بر او احسان كرده اى،

 

یا مُجیبَ الْمُضْطَرِّ،

اى پذیرنده بیچاره

 

یا كاشِفَ الضُّرِّ،

اى غم زدا

 

یا عَظیمَ الْبِرِّ،

اى بزرگ احسان

 

یا عَلیماً بِما فِى السِّرِّ،

اى داناى اسرار نهان

 

یاجَمیلَ السِّتْرِ،

اى نیكو پرده پوش

 

 

اِسْتَشْفَعْتُ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ اِلَیْكَ،

شفیع گردانم نزد تو جود و كرمت را

 

وَ تَوَسَّلْتُ بِجَنابِكَ {بِحَنانِكَ} وَتَرَحُّمِكَ لَدَیْكَ،

و توسل جستم به حضرتت و به مهربانیت و ترحّمت در پیش تو

 

فَاسْتَجِبْ دُعآئى،

پس دعایم مستجاب كن

 

وَ لا تُخَیِّبْ فیكَ رَجآئى،

و امیدم را درباره خودت به نومیدى مبدل مكن

 

وَ تَقَبَّلْ تَوْبَتى،

و توبه ام را بپذیر

 

وَ كَفِّرْ خَطیئَتى بِمَنِّكَ وَ رَحْمَتِكَ،

و گناهم را به كرم و مهربانى خود نادیده گیر,

 

یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ.

اى مهربانترین مهربانان.


بحارالانوار، جلد 91، صفحه 142