تبلیغات

مناجات الراجین (امیدواران)

مناجات كسانى است كه

با زبان رجا و امید با خدا سخن مى گویند.

امیدوار به لطف الهى و پرده پوشى هاى او

و احسان و فضل پروردگارند.

 

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ

به نام خداوند بخشنده مهربان

 

 

یا مَنْ اِذا سَئَلَهُ عَبْدٌ اَعْطاهُ

اى كه هرگاه بنده اى از او درخواست كند دهدش

 

 

وَ اِذا اَمَّلَ ما عِنْدَهُ بَلَّغَهُ مُناهُ

و هرگاه چیزى را كه نزداوست آرزو كند

بدان آرزو رساندش

 

 

وَ اِذا اَقْبَلَ عَلَیْهِ قَرَّبَهُ وَاَدْناهُ

و چون بدو رو كند و به مقام قرب خویشش ببرد

 

 

وَ اِذا جاهَرَهُ بِالْعِصْیانِ سَتَرَ عَلى ذَنْبِهِ وَغَطّاهُ

و چون به آشكارى گناهش كند پرده بر گناهش كشد

 

 

وَ اِذا تَوَكَّلَ عَلَیْهِ اَحْسَبَهُ وَ كَفاهُ

و چون بر او توكل كند كفایتش كند و بسش باشد

 

اِلـهى مَنِ الَّذى نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِساً قِراكَ

خدایا كیست كه بر درگاه تو و میهمان نوازیت خواهد

 

فَما قَرَیْتَهُ

و تو پذیرائیش نكنى

 

وَ مَنِ الَّذى اَناخَ بِبابِكَ مُرْتَجِیاً نَداكَ

و كیست كه مركب نیاز خود به دربارت خواباند به امید بخششت

 

فَما اَوْلَیْتَهُ

و تو احسانش نكنى

 

اَیَحْسُنُ اَنْ اَرْجِعَ عَنْ بابِكَ بِالْخَیْبَةِ مَصْرُوفاً

آیا خوب است كه من ناامید از درگاهت باز گردم

 

وَ لَسْتُ اَعْرِفُ سِواكَ مَوْلىً بِالاْحْسانِ مَوْصُوفاً

با این كه جز تو مولایى را كه به احسان نامور باشد نشناسم

 

كَیْفَ اَرْجُو غَیْرَكَ وَالْخَیْرُ كُلُّهُ بِیَدِكَ

چگونه به جز تو امید داشته باشم با این كه تمام خیر بدست توست

 

وَ كَیْفَ اُؤَمِّلُ سِواكَ وَالْخَلْقُ وَالاَْمْرُ لَكَ

و چگونه به جز تو آرزومند باشم با این كه خلقت و فرمان از آن توست

 

أَ اَقْطَعُ رَجآئى مِنْكَ

آیا امیدم را از تو قطع كنم

 

وَقَدْ اَوْلَیْتَنى ما لَمْ اَسْئَلْهُ مِنْ فَضْلِكَ

با این كه تو از فضلت به من عطا كردى چیزى را كه درخواست نكرده بودم

 

 

اَمْ تُفْقِرُنى اِلى مِثْلى

یا مرا بمانند خودم نیازمند سازى

 

وَ اَنـَا اَعْتَصِمُ بِحَبْلِكَ

با این كه من به رشته توچنگ زدم

 

یا مَنْ سَعَدَ بِرَحْمَتِهِ الْقاصِدُونَ

اى كه به رحمتش سعادتمند گردند قاصدان او

 

 وَ لَمْ یَشْقَ بِنِقْمَتِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ

و آمرزش خواهانش دچار كیفرش نشوند

 

كَیْفَ اَنْسیكَ وَلَمْ تَزَلْ ذاكِرى،

چگونه فراموشت كنم با این كه تو همیشه به یاد منى

 

 وَ كَیْفَ اَلْهُو عَنْكَ وَاَنْتَ مُراقِبى

و چگونه از یاد تو بیرون روم با اینکه همیشه مراقب منى

 

اِلـهى بِذَیْلِ كَرَمِكَ اَعْلَقْتُ یَدى

خدایا من به ذیل كرمت دست انداختم

 

 وَ لِنَیْلِ عَطایاكَ بَسَطْتُ اَمَلى

 و براى دریافت عطاهایت دامن آرزویم را گسترده ام

 

فَاَخْلِصْنى بِخالِصَةِ تَوْحیدِكَ

پس مرا بوسیله یگانگى خالص خود خالص گردان

 

 وَ اجْعَلْنى مِنْ صَفْوَةِ عَبیدِكَ،

و از زمره بندگان برگزیده ات قرارم ده

 

یا مَنْ كُلُّ هارِب اِلَیْهِ یَلْتَجِئُ

اى كه هر گریخته اى به او پناه برد

 

وَ كُلُّ طالِب اِیّاهُ یَرْتَجى

و هر جوینده اى به او امید دارد

 

 یا خَیْرَ مَرْجُوٍّ

اى بهترین مایه امید

 

 وَیا اَكْرَمَ مَدْعُوٍّ

و اى بزرگوارترین خوانده شده

 

وَ یا مَنْ لا یَرُدُّ سآئِلَهُ

و اى كه خواهنده اش را مأیوس نكند

 

 وَ لا یُخَیِّبُ امِلَهُ

و آرزومندش را نومید نسازد

 

 یا مَنْ بابُهُ مَفْتُوحٌ لِداعیهِ

اى كه درگاه او به روى خوانندگانش باز

 

وَ حِجابُهُ مَرْفُوعٌ لِراجیهِ

و پرده اش براى امیدوار به او بالا زده است

 

 اَسْئَلُكَ بِكَرَمِكَ اَنْ تَمُنَّ عَلَىَّ

از تو خواهم به بزرگواریت كه بر من بخشى

 

مِنْ عَطآئِكَ

از عطاى خویش

 

بِما تَقِرُّ بِهِ عَیْنى

به حدى كه دیده ام بدان روشن گردد

 

وَ مِنْ رَجآئِكَ

و از امیدت

 

 بِما تَطْمَئِنُّ بِهِ نَفْسى

بدان مقدار كه خاطرم اطمینان یابد

 

 وَ مِنَ الْیَقینِ

و از یقین

 

 بِما تُهَوِّنُ بِهِ عَلَىَّ مُصیباتِ الدُّنْیا

بدان اندازه كه پیش آمدهاى ناگوار دنیا بر من آسان گردد

 

وَ تَجْلُو بِهِ عَنْ بَصیرَتى غَشَواتِ الْعَمى

 و بوسیله آن پرده هاى سیاه كوردلى از دیده دل دور شود

 

برَحْمَتِكَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ.

 به رحمتت اى مهربانترین مهربانان.

 


                                                                  1. بحارالانوار، جلد 91، صفحه 144.